سخنی کوتاه درباره زبانهای ایرانی

زبانهای ایرانی به گروهی از زبانه و لهجه ها اطلاق می شود که از نظر ویژگی های زبانی وجوه مشترکدارند.در این نامگذاری معبارهای زبان شناختی مورد نظر است نه مرز های جغرافیایی یا سیاسی کنونی ایران.از این رو مثلا زبان آسی که در قفقاز بدان سخن گفته می شود یا پشتو که در افغانستان کنونی معمول است از زمره زبانهای ایرانی به شمار می روند اما زبان ترکی یا عربی که در بخشی از ایران کنونی بدانها سخن گفته می شود جز زبانهای ایرانی نیست.

زبانهای ایرانی شاخه ای از زبانهای هند و ایرانی هستند که خود شاخه عمده ای از زبانهای هند و اروپایی است.گروه زبانهای هند و ایرانی به دو شاخه هندی و ایرانی تقسیم می شوند.از لحاظ تحول تاریخی می توان برای زبانهای ایرانی سه دوره قائل شد:۱-دوره باستان ۲-دوره میانه ۳-دوره جدید

۱-دوره باستان از دورانی که نخستین آثار زبانهای ایرانی وجود دارد یعنی زمان تألیف گاهان یا گاهات های زردشت(احتمالا حدود سده ۱۲ تا ۱۰ ق.م.) آغاز می شود و در اواخر دوره هخامنشی(حدود ۳۰۰ ق.م.) پایان می پذیرد.از این دوره از دو زبان آثار مکتوب...

اصطلاح پهلوی

پهلوی منسوب به پَهلَو است و این واژه صورت ایرانی باستان پَرثَوه آمده است که در اصل به سرزمین پارت اطلاق می شد و منسوب به آن در زبان فارسی میانه پهلویگ و پهلوانیگ است.فارسی یا پارسی منسوب به پارس مشتق از صورت ایرانی باستان پارسه می باشد که نام سرزمین فارس است و منسوب به آن در زبان فارسی میانه پارسیگ است...

دانشمندان کنونی معمولا پهلوی را برای زبان فارسی میانه زردشتی و فارسی میانه یا فارسی مانوی یا فارسی میانه تورفانی را برای نوشته های مانویان به فارسی میانه به کار می برند گرچه گاهی نیز اصطلاح فارسی میانه زردشتی در مورد منتهای زردشتی به فارسی میانه به کار می رود.

در ادامه کتاب پس از توضیح انواع زبان های به خلاصه گفته شده الفبای زبان پهلوی توضیح داده شده و بعد از آن به دستور زبان پرداخته شده است.در پایان چند متن مرتبط و واژه نامه زبان پهلوی آورده شده است.